Skansen - Muzeum Przemysłu Naftowego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce jest obiektem unikalnym w skali światowej. Na tym skrawku polskiej ziemi narodziła się gałąź przemysłu, która w II połowie XIX w. popchnęła świat w kierunku niebywałego dotąd rozwoju cywilizacyjnego.
Jest rzeczą niezaprzeczalną, że podwaliny pod ten niespotykany rozwój dał Polak Ignacy Łukasiewicz, a Polska stała się kolebką przemysłu naftowego.

Żyjemy w epoce dynamicznego rozwoju nauki i techniki. W wyniku tego technologie i konstrukcje tradycyjne wypierane są sukcesywnie przez nowe generacje. A przecież te tradycyjne budowle, maszyny i urządzenia są niepodważalnymi dowodami ciągłości rozwoju nauki i techniki, stanowią dorobek wielu pokoleń naukowców i przemysłowców.
Ocalić od zniszczenia i zapomnienia, zgromadzić i otoczyć opieką rzeczowe dokumenty rozwoju przemysłu naftowego, wyeksponować i pokazać młodym pokoleniom, całemu polskiemu społeczeństwu ogromny naukowy i przemysłowy dorobek polskich nafciarzy - taka idea leżała u podstaw zorganizowania Skansenu - Muzeum Przemysłu Naftowego. Cel ten najlepiej mógł być spełniony na terenie czynnej do dziś, najstarszej w świecie kopalni ropy naftowej w Bóbrce.
Zachowały się tam bowiem autentyczne obiekty i dokumenty - świadectwa historii rozwoju przemysłu naftowego od jego narodzin po dzień dzisiejszy.

Idea budowy Muzeum powstała jeszcze za życia I. Łukasiewicza, pod koniec XIX w. Doczekała się realizacji w 1060 roku, kiedy to z okazji Jubileuszu 1000-lecia Państwa Polskiego powołany został Komitet Opiekuńczy Budowy Skansenu Naftowego. W skład Komitetu weszli dyrektorzy większości jednostek organizacyjnych przemysłu naftowego. Tworzyła go także niewielka grupa osób, którzy bezinteresownie, z pietyzmem rozpoczęli gromadzenie unikalnych urządzeń, narzędzi, sprzętu, ksiąg, czasopism, map, fotografii i wielu innych dokumentów, opracowywali projekty i scenariusze ekspozycji.
Środki finansowe na budowę Skansenu przekazywane były z funduszy zakładowych jednostek przemysłu naftowego. Ta formuła spontanicznej budowy szybko wyczerpała się. pod koniec 1961 roku opiekę merytoryczną i agendy formalno-prawne przejęło Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego. Funkcję te spełniało za pośrednictwem Głównej Komisji ds. Budowy Muzeum Przemysłu Naftowego.

W 1972 r. SITPNiG wykupiło od prywatnych właścicieli około 20 ha terenu, na którym zlokalizowano Muzeum, od tego czasu stało się jego hipotecznym właścicielem. Budowa otoczona została opieką zakładów całego sektora naftowego, pod patronatem Ministerstwa Górnictwa i Energetyki, Ministerstwa Przemysłu Chemicznego oraz podlegających im zjednoczeń.
Muzeum położone jest wśród lasów, w malowniczym terenie, w odległości ok. 12 km od Krosna, 6 km od Dukli i 15 km od przejścia granicznego w Barwinku.

Na ok. 20 ha ogrodzonego obszaru rozlokowane są ekspozycje górnictwa naftowego, gazownictwa, przemysłu rafineryjnego i dystrybucji produktów naftowych. Znajdują się tu autentyczne obiekty zabytkowe, będące świadectwem rodowodu polskiego przemysłu naftowego:

W 1999 roku wzniesiony został na terenie Muzeum Pawilon Wystawowy. Powstał on z darowizn spółek i zakładów całego polskiego sektora naftowego, a także z pieniędzy indywidualnych członków Stowarzyszenia, którzy wykupili emitowane w tym celu cegiełki.
Architektura bryły pawilonu nawiązuje do tradycyjnych budowli sektora rafineryjnego i gazowniczego i stanowi nowy akcent w Muzeum.
Pawilon przystosowany jest do zwiedzania przez osoby niepełnosprawne. Ogólna powierzchnia pawilonu liczy ok. 1500 m2.
Wspólnym wysiłkiem ludzi i instytucji stworzono przybytek kultury technicznej, który jest ważnym narzędziem wychowania obywatelskiego i technicznego młodych pokoleń, wspaniałym pomnikiem przeszłości, skarbnicą gromadzącą dorobek polskiej myśli technicznej.

Muzeum Naftowe to obiekt, który jest rzeczowym argumentem naszego pierwszeństwa w historii światowego przemysłu naftowego. Młode pokolenia uczyć się tu będą poszanowania tradycji, w myśl stów historyka dziejów ojczystych Kazimierza Wóycickiego:
"Starej przeszłości nie godzi się mieć  w poniewierce, bo kto poniewiera swoją przeszłością - nie może budować pomyślnej przyszłości".